De Hoogbrugge (Grote Markt 2) - uit: Einde van een monument / Donderdag verkoop inboedel café Majestic (1998)

Description

Tussen Kerstmis en Nieuwjaar gaat één van de meest typische cafés op de Hasseltse Grote Markt definitief dicht. De Majestic wordt vanaf dan ingenomen door kledingzaak Massimo Dutti, een dochter van het Spaanse kledingconcern Zara. Gedaan dus met terrassen aan die kant van de markt. Mariette Bosmans en Jean Verhuizen, en hun dochter Vera, hebben meer dan zesentwintig jaar de Majestic uitgebaat. Toevallig evenveel jaren als de vorige Majestic-baas, Louis Goossens, die in 1946 het café opende.

«In de Majestic is elke Limburger ooit wel één keer geweest,» is Mariette Bosmans fier op haar café. «Maar onze tijd is voorbij, en dan stop je er beter mee. Al zal dat vooral voor Jean niet gemakkelijk zijn. Hij was hier zeven dagen op zeven van elf 's morgens tot elf uur 's avonds. Ons huis in Genk was voor hem eigenlijk een hotel. Hij kwam er enkel om te slapen, al de rest gebeurde in de Majestic.»

Jean heeft het echt moeilijk met de sluiting van de zaak. «Waar moeten al die mensen en verenigingen nu naar toe? Dat is een probleem. Het afscheid valt me heel zwaar,» zucht hij.

Lotje

«We nemen één schilderij en één stoel van de Majestic mee naar huis,» zegt Mariette. «Zo hebben we altijd iets om terug te denken aan ons café. De dag toen we hier begonnen zegde ik tegen Jean: Jong, we hebben het lot gewonnen. We kregen als jong koppel een mooie kans, en we hebben er hard voor gewerkt. Vijf personeelsleden in de winter, vijftien in de zomer. Jean wilde nooit op vakantie. Af en toe regelden we stiekem toch iets. Hij zou met Vera naar Tenerife gaan. Twee dagen na aankomst kreeg hij daar een hartinfarct. Toen we in New York landden, vroeg hij op de luchthaven al of we lang bleven. Een reis naar Indonesië, helemaal georganiseerd, blies Jean de week voordien af. Hij bleef liever in zijn Majestic.»

Irma

Het kliënteel van de Majestic was, volgens Jean en Mariette, van divers pluimage. «Jos Ghysen kwam hier vroeger geregeld met vedetten die in zijn Bed zaten, nadien iets drinken. En ook vandaag komen hier nog bekende Vlamingen over de vloer, en rechters en advokaten komen bij ons hun zaken nog eens overdoen. Maar ook de gewone man en vrouw voelt zich hier thuis. Zo kwam juffrouwke Theunissen, een gepensioneerde onderwijzeres, hier dertig jaar lang haar filterke drinken. Met een kanneke warm water en dubbele melk. Ruim twee uur was ze daar mee zoet.»

«Of Irma en haar drie dochters. Drie tot vier keer per week zaten ze op hun vaste plaats aan het raam. Er natuurlijk was er carnaval. De hele inboedel werd tijdelijk weggebracht, zelfs lusters en lampen braken we af en de glazen sneuvelden per honderd. Maar ambiance, iets enorm. Drie dagen onafgebroken feest. Tot we plots genoeg hadden van carnaval en onze deuren die zondag sloten.»

«En nu donderdag verkopen we de boel. Sluiten doen we pas eind dit jaar, maar we verkopen wel al zoveel mogelijk. De keuken gaat naar Concordia Duras, een voetbalploeg. Ook het terras is al weg, maar de rest bieden we donderdag per stuk te koop aan. Heelwat klanten willen immers zelf een stoel, of de tas waaruit ze koffie dronken. Donderdag gebeurt symbolisch de laatste openbare verkoop in de Majestic. Jarenlang hebben hier notarissen uit de buurt hun openbare verkopen gehouden. Eén Hasselaar was op elke verkoop en hij zette altijd in voor de kick. Op zekere dag had hij, uiteraard ongewild, prijs. Toen hebben we allemaal eens heel hard gelachen, behalve de man zelf natuurlijk. Die heeft hemel en aarde bewogen om de verkoop te laten schrappen.»

«Nog iedere dag met veel plezier»

Robert Machiels, 38 jaar hét gezicht

«De baas is binnen, ik lig buiten,» lacht chef-garçon Robert Machiels van de Majestic er mee. Geen klaagzang van Robert. Hij is dolblij dat hij 38 jaar Majestic heeft mogen meemaken. «En ik blijf tot de allerlaatste dag. Weet je wat ik wel spijtig vind? Als ik nog 13 jaar had mogen werken, had ik mijn gouden jubileum als kelner in de Majestic kunnen vieren. Zoiets maak je in de horeca maar zelden mee, een garçon die 38 jaar op dezelfde plaats werkt. En ik kom nog elke dag met plezier. De omgang met de klanten. Die klanten vragen nu allemaal waar ik naartoe ga. Dat weet ik echter zelf nog niet. Wat ik wel weet is dat mijn nieuwe baas een hele bende klanten van de Majestic over de vloer zal krijgen.»

Robert heeft de enige verbouwing ooit in de Majestic meegemaakt. «In 1964 heeft de vorige baas Louis Goossens de ramen laten vervangen. Dat waren grote vensters uit één stuk, die we net als nu, in de zomer openschoven. Toen een klant dacht dat ze openstonden en los door het venster naar buiten liep, heeft Louis onmiddellijk kleine ruitjes laten zetten. En die staan er nu nog.»

«Een leuke anecdote?», herhaalt hij de vraag. «Er zijn er zoveel, maar heel recent hebben we nog eens goed gelachen. Een trouwe klant, die altijd het nieuwe fluitje dat ze bestelt bij het restje van haar vorige kiepert, vergiste zich en gooide de hele inhoud van het glas in haar handtas. Tranen met tuiten hebben we gelachen.»

Nooit gedacht om zelfde Majestic over te nemen? «Ja, maar alleen gedacht. De huurprijs is onmenselijk hoog geworden.»

Dertig verenigingen zonder vergaderzaal

De sluiting van de Majestic zorgt voor een kleine aardverschuiving binnen het Hasseltse verenigingsleven. Meer dan dertig verenigingen uit de stad vergaderen immers geregeld in één van de bovenzalen van het café. «We zullen moeten uitkijken naar een andere zaal,» zegt André Boes van de Vlaamse Ingenieurskamer. «Er zijn meerdere cafés met een zaaltje in Hasselt, maar in de Majestic werden we goed ontvangen. Het was er aangenaam en we konden er altijd heel goed na-vergaderen.»

«Schrijf maar dat de Roode Roos op de dool is,» zucht Michel Ilsen. «Waar gaan we nu ons Stokvisfeest moeten houden? Ik weet echt niet wat we nu moeten gaan aanvangen.» Ilsen is nog lid van een ander notoir gezelschap dat in de Majestic zetelt: Paris s'éveille. «Tja ook dat beperkt kliekje is helemaal van de wijs. Ik heb zelf aan Jean, de Majestic-patron en ook lid van dit clubje, al een stoel van de Majestic besteld. Zo kan ik in het vervolg thuis nog wat Majestic-en.»

Recent toegevoegd

Auteur: Tom Kenis Geparafraseerde Radio 2-getuigenis van militair William De Wilde en zijn echtgenote...
Auteur: Tom Kenis De familie Trippas verbleef in Belgisch Congo van 1954 tot en met de onafhankelijkheid...
Auteur: Tom Kenis Antoinette Fransen, de moeder van Moelly Henno, werd tijdens Wereldoorlog II...
Zoveel Hasselaren, zoveel linken met Congo. Om de meest uiteenlopende redenen trokken Hasselaren al...
Auteur: Tom Kenis Joseph (°Hasselt 04.07.1926) en Denise (°Hasselt 22.01.1927) leerden elkaar kennen als...
Auteur: Tom Kenis André Billen, geboren in 1927, studeerde economie. Hij slaagde voor het diplomatiek...
Auteur: Tom Kenis De in Hamont geboren Joseph (Jef) Verlaak, thans inwoner van Viversel maar gedurende...
Auteur: Toon Blux Hermanus, Petrus, Joseph Blux is de oudste zoon van Louis Bleux (1) uit Kuringen en...
Auteur: Tom Kenis Edgard Jamart werd geboren in een gehucht tussen Bergen en Luik, maar woont al 40 jaar...
Auteur: Hubert Bovens Marcellin Lagarde werd geboren te Sougné, Sprimont in de provincie Luik op 2...